من این پایین نشستم  سرد و بی روح

تو داری میرسی به قله ی کوه

داری هر لحظه از من دور میشی

ازم دل میکنی  مجبور میشی

تا مه راه و نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

منم اون که تورو داده به مهتاب

کسی که روت و می پوشونه تو خواب

کسی که واسه آغوش تو کم نیست

میخوام یادم بره دست خودم نیست

تا مه راه و نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

تا مه راه و نپوشونده نگام کن.....

تموم شد ترانه
به پايان رسيدم
اگر گريه كردم
اگر دل بريدم

تموم شد ترانه
قلم را شكستم
به كنجي خزيدم
به ماتم نشستم

نوشتم سكوتو
صدا ميشنيدي
به هر خط شكستم
تو گفتي نديدي

مي تونستي از تب
ترانه بسازي
دلي رو كه بردي
دوباره ببازي

مي تونستي ماهو
به خوابم بياري
رو پيشوني شب
ستاره بذاري

اگر بي اجازه
تو شعرم نشستي
چرا دل بريدي
چرا دل نبستي

تموم شد ترانه
چشات غرق خوابه
سوال من از تو
هنوز بي جوابه

تموم شد ترانه
به پايان رسيدم
اگر گريه كردم
اگر دل بريدم

تموم شد ترانه ....

می شد از بودن تو عالمی ترانه ساخت
کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت
با تو می شد که صدام همه جارو پر کنه
تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه
اما خیلی دیر دونستم تو فقط عروسکی
کور و کر بازیچه باد مثل یه بادبادکی
دل سپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم
تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که تموم شدم
با یه دست رفیق دستام نه شریک غم بودی
واسه حس کردن درد هام خیلی خیلی کم بودی
توی شهر بی کسی هام تو رو از دور می دیدم
تا رسیدم به تو افسوس به تباهی رسیدم
شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود
لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود
مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت
عاشق چیزی که نیست شدروی دریا خونه ساخت

                                          برای او که  کاخ  ارزوهایم  را  فرو  ریخت.....

آه اگر روزي نگاه تو
مونس چشمان من باشد
قلعه سنگين تنهايي
چهار ديوارش زهم پاشد

عمریست همه جا به  دنبال تو می گردم

در زندان  تنهایی ام   به تو می اندیشم

و در  انبوه  واژه ها  فقط نام  تو را می جویم

اکنون بی حضور تو در  ساحل  دریا 

نامت را بر  موجی  می نویسم

موج پیش می آید  و مرا  چون ذره ای در بر می گیرد

و عاقبت  من  در  نام  تو  غرق  می شوم .....

عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی  از باد  نشاندم

وپارو  زنان  به سوی  تو  فرستادم

وقتی  به  ساحل  نگاه  تو  رسید 

تو  چشمانت  را  بستی  و   قایقم  غرق  شد  . . .

انتظار واژه غریبی است

واژه ای که روزها . ماهها  و شاید هم  سالهاست

که با ان خو گرفته ام . که چه  سخت است انتظار

هر صبح  طلوعی  دیگر است بر انتظار فرداهای من

خواهم ماند در  انتظار تو